فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سندرم روده تحریک پذیر، یک اختلال روان تنی است که علی رغم مشکلات جسمانی، می تواند با اضطراب، خودسرزنشگری و مشکلات روان شناختی دیگر همراه باشد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر درمان شناختی-رفتاری و طرحواره درمانی بر همجوشی فکر-عمل و خودسرزنشگری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بود . روش پژوهش حاضر، آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و مرحله پیگیری دو ماهه همراه با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر ساکن شهر قزوین در سال 1401 بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، تعداد 48 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی، در سه گروه 16 نفری قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل م قیاس همجوشی فکر-عمل شفران و همکاران (1996) و مقیاس سطوح خودسرزنشگری تامپ سون و زوروف (2004) بود. گروه های آزمایشی، طرحواره درمانی یانگ و همکاران (2006) و درمان شناختی-رفتاری لیهی (2017) را در 9 جلسه 90 دقیقه ای و به صورت یک بار در هفته دریافت کردند و گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد هر دو مداخله بر همجوشی فکر-عمل و خودسرزنشگری تاثیر داشتند و در مرحله پیگیری اثر درمان پایدار بود. همچنین، نتایج نشان داد بین تاثیر طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری بر همجوشی فکر-عمل و خودسرزنشگری تفاوت معناداری وجود دارد و طرحواره درمانی نسبت به درمان شناختی-رفتاری تاثیر بیشتری دارد . بنابراین، می توان از طرحواره درمانی و درمان شناختی-رفتاری به عنوان درمانی موثر بر کاهش همجوشی فکر-عمل و خودسرزنشگری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر استفاده نمود.