اولویت بندی و بررسی ابعاد اقتصادی- محیط زیستی بکارگیری انرژی های تجدیدپذیر در بخش کشاورزی

نویسندگان

1 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

2 گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده مهندسی زراعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

3 دانشیار و عضو هیئت علمی گروه جغرافیا، دانشگاه گنت بلژیک

4 دانشیار و عضو هیئت علمی گروه اقتصادکشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

doi
10.30495/jae.2022.22990.2079
چکیده

بخش کشاورزی به منظور پاسخگویی به نیاز روزافزون غذا، به میزان زیادی به مصرف انرژی وابسته می‌باشد. یکی از چالش‌های کشاورزی پایدار اینست که هنوز اکثریت کشاورزان از انرژی فسیلی استفاده می‌نمایند. انتشار گاز دی‌اکسیدکربن در ایران خسارتی برابر با 277/26 میلیارد دلار بر کشور وارد کرده است که از این میزان 57/1 میلیارد دلار، سهم بخش کشاورزی می‌باشد. سرانه مصرف نهایی انرژی در بخش کشاورزی ایران 3/3 برابر متوسط جهانی می‌باشد. بنابراین، بکارگیری انرژی‌های در کشور اهمیت زیادی پیدا می‌کند. این مطالعه به اولویت‌بندی انرژی‌های تجدیدپذیر در بخش کشاورزی شمال ایران (گلستان، مازندران و گیلان) با استفاده از تکنیک وزن‌دهی آنتروپی و روش تاپسیس پرداخته است. اطلاعات موردنیاز این مطالعه، با استفاده از روش دلفی از 39 متخصص و خبره جمع‌آوری شده و پنج نوع انرژی تجدیدپذیر و پنج معیار مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان داد اولویت‌بندی انرژی‌ها به ترتیب انرژی خورشیدی، انرژی بادی، انرژی زیست‌توده، انرژی برق‌آبی و انرژی زمین‌گرمایی می‌باشد و معیارهای محیط‌زیستی، سیاسی، اجتماعی، فنی و اقتصادی به ترتیب اهمیت در رتبه اول تا پنجم قرار دارند.