بررسی رابطۀ بین قلمروهای مسئلهساز زندگی و عدم صداقت دانشگاهی؛ مورد مطالعه: دانشجویان دانشگاه تهران
نویسندگان
1 گروه مطالعات اجتماعی، پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی، تهران، ایران
2 گروه جامعهشناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jisr.2025.393342.1610چکیده
عدم صداقت دانشگاهی مسئلهای فراگیر در محیطهای علمی است. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش قلمروهای مسئلهساز زندگی در پیشبینی عدم صداقت دانشگاهی است.روش پژوهش توصیفی-همبستگی و جامعۀ آماری شامل دانشجویان دانشکدههای دانشگاه تهران در سال تحصیلی 1403-1402 است. نمونهگیری به شیوۀ خوشهای چندمرحلهای انجام شد و 358 نفر (167 دختر و 191 پسر) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامههای عدم صداقت دانشگاهی، خودکنترلی، اخلاق فردی، هویت اخلاقی، همسالان کجرو، دلبستگی به دانشگاه، دلبستگی به والدین، نظارت والدین، انگیزه و بازدارندگی در برابر عدم صداقت دانشگاهی بود. دادهها با استفاده از همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و سلسلهمراتبی (SPSS-27) و مدلسازی معادلات ساختاری (Amos-24) تحلیل شدند.یافتهها نشان داد چهار قلمرو مسئلهساز زندگی، همراه با انگیزه و بازدارندگی، به همراه متغیرهای دموگرافیک قادر به تبیین 48 درصد واریانس عدم صداقت دانشگاهی هستند. همچنین قلمروهای فردی، خانوادگی، همسالان و دانشگاهی بهترتیب 23 درصد از واریانس بازدارندگی و 26 درصد از واریانس انگیزه را در زمینۀ عدم صداقت دانشگاهی تبیین میکنند. تفاوتهای جنسیتی نیز معنادار بود؛ بهگونهای که مردان بیش از زنان درگیر عدم صداقت علمی بودند. علاوهبراین، سن و مقطع تحصیلی نیز اثر معناداری بر رفتارهای تقلبی داشتند.یافتهها برمبنای نظریۀ عمومی جرم و بزهکاری اگنیو (2005) بیانگر آن است که شرایط آسیبزا در سطوح فردی، خانوادگی، همسالان و تحصیلی از طریق کاهش کنترل فردی، تضعیف پیوندهای اجتماعی و افزایش ارتباط با همسالان منحرف میتواند موجب افزایش انگیزه و کاهش بازدارندگی در برابر کنشهای غیراخلاقی شود. نوآوری پژوهش در تحلیل همزمان ابعاد مختلف زندگی دانشجویان و تأکید بر ضرورت مداخلات چندسطحی برای پیشگیری از تقلب علمی است.