اعتبارشناسی درفقه وتفسیر
نویسندگان
1 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکدة الهیات، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، قم، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشکدة الهیات، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/jorr.2024.357406.1009288چکیده
پژوهش در زمینة اعتباریات در فقه و تفسیر مطالعهای بنیادین است و هدف آن تبیین ماهیت و ارکان امر اعتباری از دیدگاه تفسیر و فقه و دادوستد این دو دانش در بهکارگیری مفاهیم و یافتههای اعتباری در استنباط و اجتهاد مبتنی بر آنهاست. در تجزیهوتحلیل ماهیت اعتبار میان مفسران و فقیهان، در عین تمایزها، مشترکات فراوانی وجود دارد. مفسران ذیل آیات الاحکام از یافتههای فقهی برای دریافت مقصود نهایی آیات بهره بردهاند. فقیهان نیز در استناد به آیات و استدلالهای قرآنی از نظریات مفسران بهنام متأثر هستند و در استنادات قرآنی خود انحای مختلف اعتبار و استعاره را به کار میگیرند و برای توسعه در فهم فقهی از ملاحظات و نگرشهای اعتبارگرایانۀ مفسران بهره میجویند. بسیاری از اختلافات در دیدگاهها و تفاوت نگرشهای تفسیری و فقهی نیز به دلیل اختلاف در اعتباریات بهویژه مبانی نظری شکلگیری اعتباریات است؛ تا آنجا که بسیاری از اختلافبرداشتها در تفسیر آیات الاحکام از منابع و مبانی تفسیری تأثیر پذیرفته و دامنۀ این اختلافات بیآنکه به نقد و تحلیل درآید در استنباط و اجتهاد فقهی وارد میشود، حال آنکه تأثیرپذیری مفسران از منابع فقهی حداقلی است. در عین حال، در قرون متأخر و عصر کنونی، نظر به پیشرفت نظری تحلیلهای فقهی، در بسیاری موارد مفسران نیز از آرای فقیهان تأثیر پذیرفتهاند.