بررسی تئوریکی و آزمایشگاهی مقاومت جوشهای گوشه بین مهاربندها و صفحات اتصال که دارای ضعف اجرائی هستند
نویسندگان
1 مربی گروه عمران، دانشگاه شهید چمران اهواز
2 استادیار گروه عمران، دانشگاه شهید چمران اهواز
3 کارشناس عمران، اداره کل راه و شهرسازی خوزستان
doi
10.22034/jss.2013.238854چکیده
دریک بررسی میدانی از یکصد اسکلت فولادی دردست اجرا، مشاهده گردید که بیش از ۷۰٪ آنها دارای ضعف اجرائی در اتصال جوشی مهاربندها میباشند. از آنجائیکه درایران اغلب اسکلتهای فولادی به صورت درجا ساخته ونصب می گردند، لذا عدم دقت در نصب صفحات انتهائی مهاربندها باعث میشود که درموقع مونتاژ، پروفیلهای مهاربند به طور کامل روی صفحات اتصال قرارنگرفته ودر محل جوش آنها فاصله ایجاد شود. متأسفانه جوشکاران برای رفع این مشکل، اقدام به کارگذاری میلگرد درفاصله ایجاد شده بین مهاربند و صفحه اتصال کرده و سپس روی آن را با جوش پر مینمایند. دراین تحقیق برای تعیین میزان تأثیر این اشکال درظرفیت باربری جوش، برای اتصال با جوش سالم و اتصال با جوش همراه میلگرد به عنوان پرکننده، به روش تئوریکی و آزمایشگاهی بررسی انجام ونتایج با هم مقایسه شده است. برای بررسی تئوریکی پس از مدل سازی اتصال جوشی و استفاده از نرم افزار ABAQUS نتایج به صورت تحلیلی بدست آمده سپس با ساخت نمونههای مشابه آزمایشگاهی و آزمایش کشش برای تعیین مقاومت جوشها، نتایج آزمایشگاهی نیزحاصل شده است. این بررسی نشان میدهد که درهردو روش، مقاومت اتصال جوشی به همراه میلگرد به عنوان پرکننده به میزان ۳۰ الی ۳۳ درصد کمتراز مقاومت اتصال جوشی سالم میباشد. نتیجه حاصل گویای این مطلب است که ضرورت انجام دقت ونظارت دست اندرکاران ساخت و ساز اسکلتهای فولادی در خصوص رعایت اصول فنی اجرائی در جوشکاری، خاصه جوش مهاربندها، باید امری مهم و جدی باشد.
