فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به طور کلی برای مقابله با نیروی زلزله دو روش وجود دارد، روش اول افزایش ظرفیت لرزه‌ای سازه مانند استفاده از سیستم‌های مقاوم جانبی نظیر قاب‌های خمشی، دیوارهای برشی و بادبندها می‌باشد و روش دوم کاهش نیاز لرزه‌ای سازه با استفاده از جداگرهای لرزه‌ای پایه است. در این مقاله اثر افزایش زمان تناوب (در نتیجه کاهش سختی موثر جداگر لرزه‌ای) جداگرهای الاستومریک با میراگرهای سربی بر رفتار سازه‌های فولادی با سیستم مهاربندی هم محور مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور سازه‌هایی با تعداد طبقات ۳، ۶ و ۱۰ برای دو حالت پایه ثابت و پایه جداسازی شده همراه با سختی‌های متفاوت جداگرها، در نرم افزار SAP 2000 مدل سازی شده و تحت تحلیل دینامیکی طیفی با فرض طیف آیین نامه UBC بر اساس ۰/۳۶ = CAD و ۰/۵۴ = CVD قرار گرفته‌اند. ساختمان‌های مورد مطالعه در Zone3 (ضریب ناحیه لرزه‌ای برابر 3/0 Z=) و در Seismic Source Type "B" و واقع بر نوع خاک SD می‌باشند. نتایج حاصل از تحلیل‌های انجام شده بر روی سازه‌های مورد نظر که شامل زمان تناوب، ضریب شراکت جرم مدی، برش طبقات و برش پایه می‌باشد، مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته است.