رابطه بین شاخص انعطافپذیری با قدرت و استقامت در پسران ۱۶ تا ۱۸ ساله در مدارس فنی و حرفهای.
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی،تهران،ایران
2 گروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی،تهران،ایران
3 گروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی،تهران،ایران
4 گروه فیزیولوژی ورزشی،دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی،تهران،ایران
doi
چکیده
پیشینه و اهداف: آمادگی جسمانی و تربیت بدنی در تکامل و سلامت حال و آینده دانش آموزان بسیار مهم است. هدف اصلی این پژوهش تعیین میزان همبستگی بین سه متغیر فیزیولوژیکی انعطاف پذیری، قدرت، استقامت و همچنین بررسی تاثیر انعطاف پذیری بر قدرت و استقامت در این گروه سنی خاص است.روشها: آزمودنی ها شامل 30 دانش آموز پسر مقطع دوم متوسطه با دامنه سنی 16-18 ساله بودند که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی بوده و آزمون ها به صورت میدانی و در شرایط تقریباً یکسان مورد ارزیابی قرار گرفته اند. برای بررسی رابطه ی متغییر ها در گروه ها از ضریب همبستگی پیرسون و همچنین در بخش تحلیل آماری داده ها از آزمون One- way ANOVA استفاده گردید. سطح معناداری در این مطالعه ۰.۰۵ در نظر گرفته شد.یافتهها: در بررسی رابطه ی بین مغییر ها نشان داده شد که بین متغییر انعطاف پذیری و قدرت همبستگی معنا داری وجود دارد و مشخص شد با افزایش سن به طور معنی داری پلانک افزایش و انعطاف پذیری کاهش یافته اما در سایر متغییرها همبستگی معناداری دیده نشد. در مقایسه بین گروهی در متغییرهای استقامت و قدرت تفاوت معناداری بین گروه ها مشاهده نشد، این درحالی است که در متغییر انعطافپذیری، تفاوت بین گروههی معنادار بود و این ویژگی نیاز به توجه و بررسی بیشتری دارد.نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهد انعطاف پذیری با افزایش سن و بهبود قدرت عضلانی بطور معنی داری کاهش می یابد. با توجه به نتایج بدست آمده پیشنهاد میشود در کنار کنترل عواملی مثل تغذیه و سبک زندگی، برنامههای تمرینی دقیق برای فعالیت بدنی و انعطافپذیری نوجوانان در نظر گرفته شود.