تحلیل انتقادی پدیده «انزال در زنان» و آثار آن در فقه مذاهب اسلامی
نویسندگان
1 گروه سلامت جنسی خانواده، بصیر؛ پژوهشکدۀ علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی ، مدرس دانشگاه، مشهد، ایران
doi
10.22059/jorr.2022.344490.1009138چکیده
زمینه و هدف: مشهور فقهای امامیه و دیگر مذاهب اسلامی، بدون تفاوت گذاشتن میان مردان و زنان، بیرون آمدن ترشحات تناسلی (منی) در مواجهات جنسی را که از آن با عناوینی همچون «انزال» و «امناء» یاد میشود، سبب وجوب غسل دانستهاند. روش پژوهش: در این پژوهش توصیفی – تحلیلی با استفاده از منابع فقهی مذاهب اسلامی، بررسی موضوعی ترشحات جنسی مردانه و زنانه و میزان شباهت یا تمایز آنها از یکدیگر انجام گرفت. هدف تحقیق تطبیق و تبیین سطح سازگاری دیدگاههای فقهی با یافتههای علمی بود. یافتهها و نتیجهگیری: یافتهها نشان داد که نظریۀ وجود ترشحات انزالی برای زنان متأثر از آموزههای طب کهن است، یافتههای علمی شواهد قوی برای تأیید این پدیده ارائه نمیکنند. در نتیجه کاربرد واژههای «انزال» و «امناء» و نظایر آنها در متون روایی در مقایسۀ زنان با مردان، از گونۀ اشتراک لفظی است. با این حال، این عناوین، ناظر بر وضعیت ترشحات جنسی زنانه در تمامی فازهای چرخۀ پاسخ جنسی است، چه این ترشحات ناشی از آمیزش جنسی (دخول) یا تحریک آلت تناسلی (ملاعبه) یا رؤیاهای جنسی (احتلام) باشد؛ نظریۀ مشهور فقها در تحقق جنابت برای زنان و وجوب غسل با وجود این ترشحات، با چشمپوشی از اینکه ترشحات جنسی در وضعیت برانگیختگی درونی باشند یا به بیرون از فضای مهبلی نیز سرایت کنند، موجه بهنظر میرسد.