تاثیر تمرینات پیلاتس بر درد، زاویه کایفوزیس و زاویه سربه جلو دانشآموزان غیرورزشکارِ مبتلا به سندروم متقاطع فوقانی
نویسندگان
1 گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران
2 گروه آسیب شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
پیشینه و اهداف: سندروم متقاطع فوقانی، عارضهای شایع در بین دانشآموزان است. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرینات پیلاتس بر درد، زاویه سربه جلو و زاویه کایفوزیس دانشآموزان دختر مبتلا به عارضه سندروم متقاطع فوقانی میباشد. روشها: تعداد 20 دانشآموز دختر مبتلا به عارضه سندروم متقاطع فوقانی بصورت هدفمند انتخاب و بهطور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته ۳ جلسه به انجام تمرینات پیلاتس پرداختند. پیش و پس از اتمام 8 هفته تمرینات، میزان درد بوسیله آزمون شاخص بصری درد، زاویه کایفوزیس بوسیله خطکش منعطف و زاویه سربه جلو بوسیله گونیامتر اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمونهای آماری tزوجی و آنالیزکوواریانس تجزیه و تحلیل شدند.یافتهها: میزان درد و زوایای کایفوزیس و سربه جلو آزمودنیهای گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل پس از انجام تمرینات، بهطور معنیداری بهبود یافت(۰۵/۰P≤). درحالیکه این تغییرات در گروه کنترل معنیداری نبود(۰۵/۰P≥).نتیجهگیری: بهبود تعادل عضلانی و افزایش آگاهی فرد نسبت به وضعیت بدنی خود به هنگام انجام فعالیتهای مختلف را میتوان دلیلی برای بهبود عوارض مرتبط با سندروم متقاطع فوقانی دانشآموزان دانست.