وجاهت علم قاضی در اثبات زنای به عنف با رویکرد تطبیقی در فقه و حقوق
نویسندگان
1 استاد گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی مقطع دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران
3 استاد گروه حقوق کیفری و جرمشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران
doi
10.22059/jorr.2021.308640.1008936چکیده
علم قاضی یکی از ادلۀ اثبات دعوا در فقه امامیه و حقوق کیفری ایران است. این علم ممکن است از محتویات پرونده یا مشاهدات حسی قاضی بهدست آید. علیرغم تفاوت اساسی سیاست کیفری اسلام در واکنش علیه جرائم حدی و تعزیری و همچنین بهطور خاص علیه جرائم منافی عفت، استفاده از علم قاضی موجب جهتگیری این سیاست به سمت تسامح یا سختگیری کیفری نسبت به این دسته از جرائم خواهد شد. مقاله به بررسی دیدگاه فقها در این زمینه میپردازد و به این نتیجه میرسد که سیاست کلی در جرائم منافی عفت بر بزهپوشی، قضازدایی و تسامح است لیکن در مورد تجاوز به عنف با توجه به جریحهدار شدن عفت عمومی و سلب امنیت افراد و جامعه، سیاست عدم تسامح و پذیرش حداکثری علم قاضی بهعنوان یکی از مهمترین ادلۀ اثبات دعوا حاکمیت دارد. حقوق کیفری ایران نیز در واکنش علیه این جرم همین رویه را اتخاذ کرده است.