بررسی فقهی و حقوقی تعدیل سلطه و انتظارات زوج از زوجۀ شاغل در مسئلۀ تمکین وخروج ازمنزل

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائم‌شهر،گروه حقوق و الهیات، قائم شهر، ایران

doi
10.22059/jorr.2021.314435.1008980
چکیده

شرع مقدس اسلام و به تبعیت از آن مادۀ 1105 قانون مدنی ایران ریاست خانواده را بر عهدۀ زوج نهاده و حسب مفاد 1108همان قانون زوجه ملزم به تمکین از زوج شده است؛ از طرفی با تغییر الگوهای زندگی بشری در جهان معاصر و روی آوردن زنان به تکالیف و مشاغل اجتماعی، تمکین از زوج در هر زمانی برای آنان میسر نیست. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که خروج بدون اذن زوجه از منزل مغایر با تمکین از زوج تلقی می‌شود و حکم آن همواره مورد اختلاف فقیهان بوده است. محقق با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی بر این عقیده تأکید می‌ورزد هرچند تمکین در زندگی زناشویی از آثار اساسی و مطلوب عقد نکاح است، در ذات عقد نکاح لحاظ نشده است، بلکه مقتضای اطلاق عقد نکاح است و مصداقی از حقوق زوج بر ذمۀ زوجه محسوب می‌شود، ازاین‌رو زنان شاغل که ناچار به خروج از منزل هستند، برای پیشگیری از هرگونه مشاجرات احتمالی پس از عقد نکاح می‌توانند پیش از ازدواج مطابق خواستۀ خود بر سر مسئلۀ زمان تمکین با زوج خود توافق کنند.