رویکردی نو به برآورد شاخص رفاه در ایران با استفاده از منطق فازی طی سالهای 1385 – 1353
نویسندگان
1 دکترای علوم اقتصادی، عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس
2 دانشجوی دکترای اقتصادسلامت دانشگاه تربیت مدرس
3 دکترای علوم اقتصادی، عضو هیأت علمی دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
رشد اقتصادی یا افزایش متغیرهای کمی اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی و درآمد سرانه که در آغاز، نشانه توسعه و رفاه به شمار میآمد، بزودی با ایجاد شکاف بیشتر میان کشورهای غنی و دیگر کشورها، به عنوان تنها عامل موثر در رفاه، مورد تردید واقع شد و چگونگی توزیع منافع از رشد اقتصادی و مباحث دیگر مربوط به عدالت اجتماعی، ابعاد دیگری از رفاه و توسعه را مطرح کرد. برآورد روند رفاه در ایران، میتواند آینه اثرگذاری سیاستهای اعمال شده توسط برنامهریزان باشد. لذا هدف این مقاله تخمین رفاه و مشخص نمودن روند آن طی سالهای 1353 تا 1385 میباشد. در این مقاله از نرمافزار مطلب(MATLAB) و دو شاخص درآمد سرانه و توزیع درآمد برای تخمین رفاه با کمک منطق فازی استفاده گردیده است. نتایج این بررسی که با توجه به دیدگاه سن در مورد رفاه استخراج گردیده، نشان میدهد که علی-رغم نوسانات فراوان، روند رفاه در کشور طی دوره مورد بررسی صعودی بوده و مقدار ماکزیمم و مینیمم این روند طی سالهای 1354 و 1384 رخ داده که به ترتیب برابر 715/0 و 421/0 بوده است.