جایگاه قصد قربت در وقف از دیدگاه فقه اسلامی و حقوق ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران
2 استادیار، گروه فقه، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران
doi
10.22059/jorr.2021.306103.1008882چکیده
یکی از مباحثی که در خصوص وقف، بین فقها و محققان مطرح است، جایگاه قصد قربت در وقف بوده و در نتیجه چستی ماهیت آن است.قانون مدنی که به بررسی احکام وقف پرداخته، در خصوص لزوم اشتراط قصد قربت در وقف، حکم را بیان نکرده است. در فقه بین فقها، سه دیدگاه وجود دارد؛ برخی قصد قربت را در وقف، از شرایط صحت میدانند و گروهی منکر شرطیت قصد قربتاند. گروهی نیز بین وقف عام و وقف خاص تفصیل داده و در وقف عام، قصد را شرط دانسته و در وقف خاص، شرط نمیدانند. در تحقیق حاضر با بهرهگیری از روش تحلیلی ـ توصیفی و با تکیه بر روش کتابخانه و به استناد به اصالتالاطلاق، صحت وقف کافر، عدم دلیل بر لزوم قصد قربت این نتیجه بهدست آمده است که قصد قربت از شرایط وقف نیست. سکوت قانون مدنی را نیز میتوان حمل بر پذیرش همین نظریه کرد.