روششناسی «اجتهاد گروهی در فرایند تقنین» با تقریری نوین از «جامعهپذیری دینی»
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، یزد، ایران
2 استادیار، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، یزد، ایران
3 دکتری، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه میبد، یزد، ایران
doi
10.22059/jorr.2019.288069.1008585چکیده
آسیبشناسی اصلی در حوزۀ روششناسی اجتهاد فقهی و تقنینی این است که کلیدواژههای روششناسی، اجتهاد گروهی، جامعهپذیری دینی، بایستههای تقنین و صورت تفکر اجتماعی که در این نگارش مطرح است، به آسیبهای ذیل مبتلاست؛ یا مسکوت مانده، یا همۀ ابعاد را در برنمیگیرد و نیازمند تکمیل است، یا مناسبات معنایی آنها نظاممند نیست یا اینکه پایبندی به قاعدۀ التزام به شیء التزام به لوازم آن است، در تبیین کلیدواژهها فاقد حد نصاب است. این نگارش، با تقسیم روششناسی به روششناسی بنیادین و روششناسی کاربردی تأکید دارد که با رویکردی نوین به جامعهپذیری دینی و تبیینی نوین از مبانی انسانشناختی و جامعهشناختی اجتهاد و تقنین، تفکر اجتماعی از انحصار ماده و نتایج دقیق خارج شده و مزین به صورت نیز میشود. از ثمرات صورت تفکر اجتماعی این است که بایستههای تقنین به بایستههای نوین آراسته شده و اجتهاد گروهی با فعلیت یافتن واقعی به پویایی و غنای نوین دست مییابد. با این احیاگری روشمند است که فرایند تقنین، فرایندی منطبق بر بایستهها شده و قانون برآمده از آن از تنافیهای ساختاری و محتوایی پیراسته میشود. حفظ و تقویت جایگاه قوۀ مقننه و شورای نگهبان بهعنوان بخشی از نهاد تقنین در گرو رویکرد مذکور به اجتهاد است.