بررسی کاربرد استصحاب در دادرسی مدنی
نویسندگان
1 دانشیار حقوق خصوصی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22059/jorr.2021.304521.1008849چکیده
استصحاب از اصول عملی است که در فقه و حقوق، کاربرد گستردهای دارد. وضعیت این اصل در دادرسی در فقه و حقوق و ناهماهنگی حقوق با فقه در این زمینه، نیازمند بررسی و مطالعه است. در خصوص کاربرد این اصل دربارۀ قضاوت و دادرسی، وضعیت در فقه و حقوق، متفاوت است. در فقه، کاربرد این اصل در باب قضا با تردید جدی مواجه است و فقها در خصوص قضا، جز در مواردی نادر، بحثی از کاربرد اصول عملی، از جمله استصحاب در دادرسی نکردهاند و عدم استفاده از اصول عملی، از جمله استصحاب در دادرسی، نزد ایشان مفروغعنه بوده است و در مواردی به آن، تصریح کردهاند. ولی در حقوق، دیدگاه امکان استفاده از این اصل در دادرسی، شهرت دارد. این شهرت، تحت تأثیر شهرت کاربرد اصول عملی در فقه و حقوق بوده و به وضعیت خاص در باب قضا در فقه، توجه نشده است. مادۀ 198 قانون آیین دادرسی مدنی نیز اصل بقای حق و دین ثابتشدۀ قبلی را اعلام کرده است.
