روابط امارات متحده عربی با رژیم اسرائیل در پرتو قرارداد ابراهیم و تاًثیر آن بر روابط همسایگی با جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 دانشیار روابط بینالملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران .
doi
10.22054/jrgr.2024.74923.1053چکیده
سیاست خارجی امارات متحده عربی پس از استقلال این کشور در سال 1971 بر مبنای ملاحظات ژئوپلیتیک شکل گرفت. وسعت و جمعیت کم و سایر محدودیتهای ژئوپلیتیک، زمینهساز یک سیاست بر مبنای دوری از تقابل با همسایگان بزرگتر، ازجمله جمهوری اسلامی ایران بود. هرچند ادعاهای امارت بر سر جزایر سهگانه خلیجفارس همواره وجود داشته است. ولیکن به نظر میرسد سیاست خارجی این کشور بهویژه بعد از خیزشهای مردمی سال 2011 در کشورهای عربی، تغییر جهت داده و ابوظبی رویکرد فعالتری را در قبال مسائل منطقهای در پیشگرفته است. ائتلاف این کشور با عربستان سعودی در جنگ یمن و انعقاد قرارداد همکاری با رژیم اسرائیل تحت عنوان "قرارداد ابراهیم" در این رابطه قابل تحلیل است. در این راستا، این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش اصلی است که انعقاد قرارداد ابراهیم و تقویت روابط امارات متحده عربی با رژیم اسرائیل چه تأثیری بر روابط همسایگی این کشور با جمهوری اسلامی ایران خواهد داشت؟ یافتههای تحقیق حاکی از آن است که با توجه به دشمنی جمهوری اسلامی ایران با رژیم اسرائیل، تحکیم روابط امارات متحده عربی و رژیم اسرائیل با انعقاد قرارداد ابراهیم موجب حضور و نفوذ رژیم اسرائیل در منطقه خلیج فارس و درنتیجه تهدید منافع ملی ایران شده و از طریق ایجاد بدبینی و تغییر در موازنه تهدید، بر روابط همسایگی ایران و امارات تأثیر منفی خواهد گذاشت. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای و اسناد نوشتهشده است.
