کُنشهای کلامی آیتالله مصباحیزدی در جریان انقلاب اسلامی مطالعة موردینشریات بعثت و انتقام
نویسندگان
1 دانشگاه امام حسین(ع)
2 دانشگاه تهران
doi
20.1001.1.23222573.1400.10.3.8.2چکیده
این مقاله در پی تحلیلی تاریخی از فعالیتهای سیاسی آیتالله محمدتقی مصباحیزدی در سالهای اولیة شکلگیری نهضت اعتراضی امام خمینی نسبت به دولت پهلوی است. در این پژوهش تلاش شده با بهرهگیری از رویکرد تفسیر قصد کوئنتیناسکینر به بررسی مکتوبات آیتالله مصباح از 1342 تا 1344 پرداخته تا مقصود کنشهای کلامی او بررسی شود. این رویکرد بر قصد مؤلف از صورتبندیهای نظری و سیاسی در مکتوباتش تمرکز میشود و در پی یافتن آن است که مؤلف در سیر کُنش سیاسی خویش، در پی مواجهه با چه مفصلبندیهای نظریسیاسی و پی ترویج یا نقد چه اندیشهها و گفتوگو با چه اندیشمندانی بوده است. فرض مقاله اینکه آقای مصباحیزدی که دانشآموختة فلسفة علامه طباطبایی و از پیروان اندیشة سیاسی امام خمینی بوده، پس از آغاز اعتراضات سیاسی امام خمینی و پیروان ایشان نسبت به دولت پهلوی با نگارش مقالاتی در باب ترویج اسلام سیاسی در نشریة بعثت میپردازد و پس از اختلاف با پیروان آیتالله شریعتمداری در این نشریه، از آنان جدا و نشریة انتقام را تأسیس میکند. او در این نشریه با کنشهای کلامی در میثاق زبانی سنتگرایی حوزة علمیه در پرسشوپاسخ با رویکرد محافظهکارانة آیتالله شریعتمداری، به ترویج اسلام رادیکال امام خمینی همت میگمارد.
