برداشت رهبران منطقه آمریکای لاتین از چین؛ بررسی موردی برزیل و آرژانتین
نویسندگان
1 دانشیار روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22054/jrgr.2023.73843.1048چکیده
برزیل و آرژانتین در زمره کشورهایی با وزن بالای سیاسی و اقتصادی در آمریکای لاتین هستند که طی چند دهه اخیر مناسبات سیاسی و اقتصادی خود با چین را توسعه دادند. اکثر مطالعات در حوزه روابط بینالملل به رابطه کشورهای امریکای لاتین با قدرتهای بزرگ از منظر نظریه وابستگی مینگرند که توسعه مرکز را در گروی عقبماندگی محیط پیرامونی میدانند ولی در این مطالعه تلاش شده تا با مطالعه برداشت رهبران دو کشور بزرگ منطقه یعنی برزیل و آرژانتین توضیح داده شود که کشورهای مذکور سعی در تنظیم سیاست خارجی خود بهگونهای دارند که با جایگزین نمودن قدرتهای نوظهوری مانند چین در آمریکای لاتین از میزان وابستگی نامتقارن خود به هژمون های سنتی در منطقه مانند ایالاتمتحده و اروپا کاسته و بر میزان خودمختاری خود بیفزایند. در این مطالعه با بهرهمندی از اسناد بالادستی کشورهای موردمطالعه، دادههای آشکار و روش تحقیق بریکولاژ این فرضیه اثبات میشود که در دوران حکومتهای چپگرا در امریکای لاتین تمایل بیشتری برای ارتباطگیری با چین وجود دارد و در دوران حکومتهای راستگرا عکس این موضوع صدق میکند و نتیجهگیری میشود که علت اصلی تمایل رهبران این کشورها حتی بعضاً در دولتهای راستگرا اقدام به موازنه تهدید در مقابل سلطه امریکا بر منطقه امریکای لاتین است.