تحلیل فقهی ماهیت عقد اجاره مالکیت معنوی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی پردیس فارابی دانشگاه تهران، ایران
2 دانشیار، گروه حقوق خصوصی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jorr.2020.302664.1008815چکیده
در عصر کنونی تجاریسازی و انتقال اموال معنوی در قالب قراردادهای قانونی، امری ضروری است. این قالبها در حقوق ایران متعددند؛ برخی عقود مثل بیع، معاوضه و قرض، موجب انتقال مالکیت عین اموال میشوند، برخی عقود نیز مانند اجاره، سبب انتقال مالکیت منافع برای مدتی محدود میشوند. مقالۀ حاضر، امکانسنجی انطباق عقد اجاره بر مالکیت معنوی را بررسی نموده است. در نظام حقوقی ایران در خصوص امکانسنجی انطباق عقد اجاره بهعنوان یک عقد معین با مالکیت معنوی، تحقیقی بهصورت سازمانیافته و دقیق صورت نگرفته است. نگارندگان با بررسی و تدقیق در مسئله به این نتیجه رسیدهاند که با توجه به تعریف فقهی و قانونی عقد اجاره و بهدلیل تعیین مدت در این عقد و عدم تعیین مدت در قانون حمایت از حقوق مؤلفان، انتقال حق پدیدآورنده با عقد اجاره سازگار نیست. در نتیجه نمیتوان فضای حقوقی حاکم بر این بازار را طراحی نمود و بنابراین، امکان انتقال دارایی معنوی در قالب عقد اجاره وجود ندارد.