مدیریت سبز و عملکرد پایدار کسب وکارهای کوچک و متوسط صنعتی: نقش میانجی گری نوآوری سبز
نویسندگان
1 کارشناسیارشد مدیریت اجرایی- استراتژیک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استادیارگروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استادیارگروه مدیریت صنعتی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب، تهران، ایران
doi
10.22077/jgdms.2024.6954.1046چکیده
هدف این پژوهش، با توجه به نظریههای نهادی، ذینفعان و دیدگاه مبتنی بر منابع طبیعی، بررسی رابطه میان مدیریت سبز و عملکرد پایدار و نقش میانجیگری نوآوری سبز میباشد که یافتهها از لحاظ نظری و عملی به ادبیات مدیریت سبز، عملکرد پایدار و نوآوری سبز در کسبوکارها کمک خواهند کرد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی با ماهیتی توصیفی- تحلیلی و به روش همبستگی میباشد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) و حداقل مربعات جزئی (PLS) استفاده شده است. برای ارزیابی مدل اندازهگیری از معیارهای مختلفی مانند بار عاملی استاندارد، پایایی ترکیبی، میانگین واریانس استخراج شده و روایی واگرا، برای ارزیابی مدل ساختاری از ضرایب معنیداری (T-values) و معیار R Squares، برای برازش کلی مدل از شاخص نیکویی برازش (GOF) در حداقل مربعات جزئی، برای مشخص نمودن نوع میانجیگری از آزمونهای بوتاسترَپینگ و شمول واریانس، و همچنین برای برآورد قدرت پیشبینی مدل از آزمون توان پیشبینی روایی متقاطع (CVPAT) استفاده شده است. نتایج نشان میدهد که میان مدیریت سبز و عملکرد پایدار و نوآوری سبز رابطه معنادار و مثبتی وجود دارد، همچنین نوآوری سبز نقش واسطهای (جزئی) را میان مدیریت سبز و عملکرد پایدار بازی میکند. با توجه به یافتههای مطرحشده، میتوان نتیجه گرفت که مدیریت سبز و نوآوری سبز میتوانند بهبود عملکرد پایدار سازمانی را تسهیل کنند. همچنین، نوآوری سبز بهعنوان عامل واسطهای نقش مهمی در ارتباط بین مدیریت سبز و عملکرد پایدار دارد. این نتایج نشان میدهند که اجرای استراتژیهای سبز و نوآوری در سازمانها میتواند به بهبود عملکرد پایدار و مدیریت محیطزیست کمک کند.