جایگاه کفاره در فقه اسلامی و امکانسنجی کیفرانگاری آن در حقوق ایران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه آموزشی حقوق جزا و جرم شناسی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران.
doi
10.22059/jorr.2020.292947.1008657چکیده
تشریع نهاد کفاره با خصوصیات و شرایط خاص فعلی تنها در حقوق اسلام صورت گرفته و وجوب کفاره در برخی گناهان و جرائم بر پایۀ آموزههای فقهی مؤید جزا بودن آن است و تعابیر بهکاررفته در قرآن، سنت و کلام فقهای اسلامی هم بر مجازات بودن آن دلالت دارد. هرچند بهدلیل وجوب برخی شرایط خاص مانند قصد قربت، نوعی عبادت هم بهشمار میرود. خصوصیت بارز کفاره، فقدان ضمانت اجرایی بیرونی در آن است و ازاینرو نوعی خود کیفری محسوب میشود. کفاره اقسام و موجبات متعددی دارد. برخی از موجبات کفاره طبق قانون جرم محسوب میشود و دارای ضمانت اجرای رسمی است. برخی دیگر باوجود گناه بودن، فاقد ضمانت اجرای بیرونی بوده و برخی دیگر شامل اعمال سهوی یا عبادات فوتشده است که گناه محسوب نمیشوند. اهداف تشریع کفاره، بیشتر متوجه شخص بزهکار بوده و در جهت اصلاح و تربیت اوست. البته برخی اهداف اجتماعی هم در تشریع کفاره در سیاست جنایی اسلام وجود دارد که در نهایت به کاهش بزهکاری در جامعه منجر میشود و ازاینرو با برنامههای فرهنگی و آموزشی، بایستی ادای این تکلیف الهی را همگانی کرد. این مقاله میکوشد با تبیین جایگاه کفاره و کارکردهای این نهاد در فقه اسلامی، کیف انگاری کفاره را بهعنوان جلوهای از کیفرهای شرعی در نظام حقوقی ایران امکانسنجی کرده و آن را بهعنوان مکمل مجازاتهای اصلی پیشنهاد کند.