کاوشی نو در ماهیت دیه از منظر فقه اسلامی
نویسندگان
1 استاد، دانشکدۀ حقوق، پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دکتری، دانشکدۀ فقه و حقوق قضایی، جامعة المصطفی العالمیه، قم، ایران
doi
10.22059/jorr.2019.285906.1008545چکیده
ماهیت دیه از مباحث تأثیرگذار در بحث دیات است و تاکنون سه دیدگاه عمده در این زمینه ابراز شده است. مقالۀ حاضر دیدگاه کمتر شناختهشدهای را تقویت کرده است که دیه را بدل رضایت میداند. این دیدگاه بر آن است که دیه نه مجازات است، نه جبران خسارت و نه تلفیقی از این دو، بلکه ماهیت آن بدل رضایت است. در این دیدگاه دیه ماهیت شرعی ندارد، بلکه ماهیت کاملاً عرفی دارد که شرع بدون تغییر ماهیت آن را امضا کرده است. در کارکرد عرفی، دیه در قدم اول مالی است که برای جلب رضایت مجنیعلیه و اولیای دم پرداخت میشود تا آتش نزاع و کینه خاموش شود. در عین حال، التیامی بر بعضی زخمها و جبرانی برخی خسارتهای آنها نیز میشود. مطابق این دیدگاه دست حکومت اسلامی در تغییر میزان دیه با توجه به اقتضائات زمان باز است.
