الگوی بومی توسعه بازارگرایی محصولات ارگانیک در ایران
نویسندگان
1 استادیار بخش تحقیقات اقتصادی،اجتماعی وترویج کشاورزی،مرکزتحقیقات وآموزش کشاورزی ومنابع طبیعی گیلان،سازمان تحقیقات،آموزش وترویج کشاورزی،تهران،ایران.
2 استادیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی
3 دانشیار گروه مدیریت بازرگانی دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی.
4 استادیار گروه مدیریت بازرگانی دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی.
doi
چکیده
امروزه بیشتر دانشمندان مدیریت به این نتیجه رسیدهاند که خیلی از اصول قدیمی بازاریابی دیگر نمیتوانند برای آینده بکار روند. لذا، مدیران برخی از شرکتها با رعایت قوانین زیست محیطی و لحاظ نمودن استاندارهای محیطی در استراتژیهای شرکت، سعی دارند تا عملکردشان را بهبود بخشند. به همین منظور، با توجه به نقش مهم کشاورزی در تأمین مواد غذایی، ضرورت دارد کشاورزی ارگانیک به عنوان یکی از مهمترین سیستمهای کشاورزی جایگزین، برای تولید مواد غذایی سالم و بدون هر گونه مواد شیمیایی مورد توجه قرار گیرد. هدف اصلی این مقاله بررسی مؤلفههای بازارگرایی محصولات ارگانیک جهت توسعه مدل بازارگرایی محصولات ارگانیک با توجه به شرایط بومی کشور ایران است. روش پژوهش از نوع آمیخته و در واقع ترکیبی از روش کیفی و کمی است. این مقاله، ابتدا به بررسی دیدگاهها، مدلهای گوناگون بازارگرایی، عوامل بازارگرایی و تأثیر بازارگرایی بر عملکرد کسب و کار میپردازد، سپس روابط علی میان عوامل درونی و بیرونی مؤثر بر بازارگرایی با دو رویکرد فرهنگی و رفتاری و عملکرد کسب و کار را بررسی میکند و با استفاده از مصاحبه اکتشافی در میان مدیران شرکتهای تولید کننده محصولات ارگانیک و مدلسازی معادلات ساختاری، مدلی مفهومی و تصمیمساز را برای تبیین پیوندهای علی مؤثر بر عملکرد کسب و کار پیشنهاد و مورد آزمون قرار میدهد. نتایج ضریب همبستگی به همراه امتیاز آماره t گویای ارتباط معنادار بین امتیازهای عوامل برون و درون سازمانی و بازارگرایی است. همچنین، نتایج نشان دادند که بازارگرایی تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد بنگاههای تولیدکننده محصولات ارگانیک دارد.
