حضور زنان ایرانی در عرصه های بین المللی در دوره ی پهلوی اول: تأثیرات و تعاملات
نویسندگان
1 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) قزوین ایران
2 دانشجوی دکتری رشته تاریخ ایران اسلامی، گروه تاریخ، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
3 استاد، گروه تاریخ، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.
doi
10.30465/sehs.2023.45582.1921چکیده
دوران حکومت رضاشاه نقطهعطفی در تحولات خارجی ایران تلقی میشود.وی همواره در صدد بود که موازنهای بین قدرتهای خارجی ایجاد کند و نوسازی را از ملزومات این مسیر قلمداد میکرد. برنامههای نوسازی او زنان را به عنوان نیمی از جامعه مورد هدف قرار داد و اصلاحاتی در این زمینه صورت گرفت.به همین منظور غرب بهترین الگو برای زنان شد و روابط با کشورهای دیگر مورد توجه دولت و فعالان زن قرار گرفت.مسئلهی اصلی پژوهش این است حضور زنان در عرصههای بینالمللی چه دستاوردهایی برای زنان و دولت داشته است؟این ارتباطات چه تاثیری در جایگاه زنان ایرانی ایجاد کردهاست؟پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر اسناد و نشریات در صدد تبیین روابط زنان با کشورهای دیگر و برگزاری کنگرهای بینالمللی زنان و تاثیر این تعاملات میباشد.یافتههای پژوهش نشان میدهد حضور زنان در عرصههای بینالمللی باعث میشد ضمن دستیابی به الگوی مناسب پیشرفت خود، به تغییر دیدگاه غربیها نسبت به زنان ایرانی کمک کنند.همچنین ارتباط زنان ایران با زنان کشورهای دیگر و قوانین تصویب شده در کنگرهها در بهبود وضعیت زنان تأثیرگذار بود و زنان ایرانی در تعامل با این کشورها تحثتاثیر اقدامات زنان غربی در صدد به دست-آوردن حقوق فردی و اجتماعی خود قرار گرفتند.