تحلیل نظری منازعه بر سر شکل بیان و نمود خود در جامعۀ ایران
نویسندگان
1 گروه جامعهشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران. ایران.
doi
10.22059/jisr.2024.377779.1516چکیده
منازعه بر سر شکل بیان و نمود خود در جامعۀ ایران همیشه وجود داشته و در چند سال اخیر شدت بیشتری یافته است. یکی از مهمترین ناآرامیها پس از شکلگیری منظومۀ سیاسی-فرهنگی حاکم، از جدال بر سر نحوۀ جلوهگری و ظاهرشدن در انظار عمومی شکل گرفته است. سؤال اصلی این است که چگونه میتوان این منازعۀ مزمن در جامعۀ ایران را فهمید و توضیح داد.در این پژوهش منابع و نظریههای مختلف جامعهشناسی واکاوی میشود تا به این سؤال پاسخ داده شود که چگونه میتوان برای منازعه بر سر بیان و نمود خود در جامعۀ ایران توضیحات و تحلیلهایی ارائه کرد. آیا از درون سنت جامعهشناسی میتوان تحلیل نظری مفیدی برای فهم منازعۀ مدنظر یافت؟در این منازعه، برخی کنشگران میخواهند آزادی عمل بیشتری در فرم اجرا و جلوهگری خود داشته باشند. از سوی دیگر منظومۀ سیاسی-فرهنگی حاکم با تمامی منابع و امکانات سعی میکند بیان و نمود خود، بدن و پوشش در انظار عمومی را تابع هنجار مشخص کند.چهار رویکرد برای فهم منازعه مورد بحث قرار گرفته است: 1. منازعه بهمثابۀ آنومی جامعۀ در حال گذار؛ 2. منازعه بهمثابۀ فاصلهگرفتن صورت از جان؛ 3. منازعه، جدال دو فرم و صورت؛ 4. منازعه بهمثابۀ تصاحب صحنۀ نمایش عمومی.نتایج نشان میدهد منازعه بهمثابۀ جدال فرمها برای تصاحب صحنۀ نمایش عمومی، توضیحات بهتری برای فهم منازعه ارائه میکند.