قاعده وجوب حفظ نظام و حرمت اخلال در آن در نسبت با نهضت امام خمینی(ره)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده حقوق و الهیات دانشگاه باهنر کرمان، کرمان، ایران.
doi
dor:20.1001.1.23222573.1398.8.30.7.1چکیده
مسیر نهضت اسلامی ایران به رهبری امامخمینی، گاه آنچنان پیچیده میگردد که درک تطابق حرکت راهبری آن – به ویژه در مرحله انگیزهها - با متقضیات شریعت اسلامی برای همگان میسور نمیباشد و موجب طرح پرسشهایی در این خصوص میگردد. یکی از پرسشهای مهم که این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی در صدد پاسخ بدان میباشد، این است که چگونه این قیام توفنده به رهبری امام خمینی(ره) – که ملازم اختلال در نظم موجود در حاکمیت شاهی بود - با مقتضیات «قاعده وجوب حفظ نظام و حرمت اخلال در آن» سازگار است. در پاسخ میتوان چنین گفت: رهبری در ابتدای نهضت با تعهّد به مقتضای قاعده مذکور و با پذیرش تقدّم و حاکمیّت مفاد آن بر سایر تکالیف شرعی، به گونهای راهبری مینمودند که ملازم اختلال در نظام معاش و معیشت مردم نگردد، لیکن فساد مطلق و گسترده حکومت شاهی آنچنان بود که مسلّم مینمود که شارع مقدّس به هیچ وجه راضی به هماهنگی با آن نیست، و موضوع این قاعده منتفی میگردد، بلکه اینگونه فساد به معنای اضمحلال و خلل در ارکان نظام و وجود بحران در نظام معیشت مردم بود که به نوبه خود به حکم همین قاعده ایجاد حرکت اصلاحی برای حفظ نظام جامعه از فروپاشی را اقتضا مینمود.