بررسی تاریخی نظریۀ بخشیدن خمس توسط امامان شیعه (11 تا 329 ه.ق)
نویسندگان
1 استادیار، پژوهشکدۀ حج و زیارت، قم، ایران
2 استاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jorr.2018.238425.1007764چکیده
در این مقاله، برای نقد باور برخی در زمینۀ بخشش خمس توسط امامان شیعه، پس از دستهبندی و اعتبارسنجی گزارشهای این بخشش به ترتیب هر امام، شرایطی که موجب بروز این پدیده در عصر امام بوده، بررسی شده است. در ادامه، شواهد تاریخی دیگری نیز تبیین خواهد شد که مردود بودن این باور را اثبات میکنند. شواهدی چون باور جایگزینی خمس بهجای زکات برای خویشان پیامبر(ص)، وجود روایات تثبیتکنندۀ خمس از امامانی که روایات تحلیل از آنان نقل شده است. همچنین تشکیل و حمایت شبکۀ گسترۀ وکالت با مجموعۀ وظایفی، از جمله جمعآوری خمس توسط امامان بعدی، از قراین دیگری است که دیدگاه تاریخی حلال شمردن مطلق خمس را رد میکند؛ بنابراین به نظر میرسد در کنار قاعدۀ عمومی بخشیدن خمس، دربارۀ خمسی که در اموال منتقلشده طی معاملات مختلف به شیعیان، از غیر آنان وجود دارد، شرایط سیاسی، اجتماعی و امنیتی برخی از امامان، سبب آن شده است که شیعیان بر اساس چنین روایاتی بهطور موقت از پرداخت خمس مازاد داراییهای خود معاف شوند. این معافیت در برخی موارد، با توجه به شرایط افراد خاصی که به اینمنظور مراجعه میکردند، رخ داده و هرگز برای همگان و در همۀ زمانها عمومیت نداشته است.