بازپژوهشی اعتبار ابرا به شرط عوض در مذاهب فقهی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران
2 دانشیار، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22059/jorr.2019.256501.1008038چکیده
گاه داین با شرایطی از دین خود صرفنظر میکند. این امر به لحاظ ساخت عمل حقوقی شاید آن را مشروط یا معلق کند. هر دو فرض بر مبنای نظریۀ ایقاع بودن و عقد بودن ابرا جای بحث و بررسی دارد. برمبنای نظریهای که ابرا را عقد میداند، ابرای مشروط با مشکل خاصی روبهرو نیست اگرچه انشای آن بهگونهای که معلق بر حصول شرط باشد، با دیدگاه اکثریت فقیهان که تنجیز را از شرایط انشای عمل حقوقی میدانند، تعارض پیدا میکند. بر مبنای نظریهای که ابرا را ایقاع میداند، وجود شرط عوض در ابرا با چند ایراد روبهروست. برخی از این ایرادها ناظر به ساختار و طبیعت ایقاعی ابرا بوده و برخی از آنها با مقتضای ابرا و اثر اصلی آن مرتبط و برخی هم بر طبیعت شرط و مبنای الزامآوری آن مبتنی است. در این مقاله، با استفاده از مطالعات فقه مقارن و به روش تحلیلی به نقد و بررسی دیدگاههای فقهی در مذاهب مختلف اسلامی در این زمینه و ارزیابی ادلۀ آنها میپردازیم تا از رهگذر این بازپژوهشی به نتایج روشنتر و مستدلتری در خصوص دیدگاه فقهی ناظر به این مسئله نائل شویم.