بررسی جایگاه عکاسی مستند و کاربردهای آن در عصر ناصری

نویسندگان

1 استادیار پزوهشکده تاریخ پژوهشگاه علوم انسانی، تهران، ایران

doi
10.30465/sehs.2022.39857.1784
چکیده

علاقة ناصرالدین شاه به پدیدة نوظهور عکاسی که دستاورد تمدنی غرب بود، سبب رونق عکاسی گردید. نخستین سوژه‌های عکاسی شاه، زنان حرم‌سرا و درباریان و اولین عکاسان نیز شاه، درباریان و تعدادی عکاس خارجی بودند. خروج انحصار عکاسی از دربار یکی از دلایل توجه به سوژه‌های مختلفی نظیر رعایا، طبیعت و حیوانات گردید. از سویی دیگر تمایل شاه به عکاسی از سوژه‌های ناب و بداهه، منجر به روی‌آوری به عکاسی مستند گردید. از آن زمان عکاسی به دو صورت پرتره و مستند ادامه یافت. عکاسی مستند علاوه بر ثبت تصاویر ناب و بداهه در گزارش تصویری و روزنامه‌نگاری نیز به کار رفت. عکس‌هایی که در روزنامه‌نگاری بکار رفتند و نیز تصاویری که به هدف گزارش تصویری تهیه شدند، به مرور ایام به لحاظ استنادی توانستد جایگاه مهمی برای خود بیابند.هدف از این پژوهش آن است تا به روش توصیفی-تحلیلی، به چرایی روی آوردن به عکاسی مستند و کاربردهای آن در زمان ناصرالدین شاه پرداخته شود. یافته‌های پژوهش نشان‌می‌دهد توجه و علاقه شاه، سبب توجه دیگران به عکاسی و به ویژه عکاسی مستند توسط برخی از عکاسان گردید. عکس‌ها و آلبوم‌‌های به جای مانده از آن دوره نشان از پیشرفت در این زمینه می‌باشد.

کلیدواژه‌ها