ماهیت و احکام اراضی موات در فقه اسلامی
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
2 استادیار گروه الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
doi
10.22059/jorr.2019.258052.1008056چکیده
امروزه با توجه به رشد جمعیت، نیاز به زمین به یکی از دغدغههای همگانی تبدیل شده است؛ بنابراین بررسی فقهی اراضی موات ضروری بهنظر میرسد، از آنجا که احکام، شرایط، تفاوتها و شباهتهای آن در فقه شیعه و اهل سنت بهصورت مدون مورد تبیین نبوده، به روش توصیفی - تحلیلی به تقریب آرای مذاهب خمسه اسلامی پیرامون آن پرداخته شده است. نتایج گویای آن است که اراضی موات نزد فقهای مذاهب خمسه اسلامی به زمینی اطلاق میشود که از آن انتفاعی برده نمیشود. در مالکیت آن فقهای امامیه، حنفیه ومالکیه اذن امام را لازم دانسته، ولیکن نزد امامیه پیرامون مالکیت دو نظریه به چشم میخورد، یکی حق بهرهبرداری از زمین و پرداخت مالیات و دیگری حق مالکیت و تصرف در آن است و همچنین در ماهیت احیا و شرایط آن امامیه و اهل سنت اتفاق نظر دارند.