مدیریت آب در حوزههای رودخانهای و قناتی ایران (دوره باستان تا عصر صفوی)
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ، دانشگاه یزد ، یزد، ایران
doi
10.30465/sehs.2021.33568.1647چکیده
محدودیت نزولات جوی و منابع آب در ایران موجب گردیده که از دیرباز موضوع آب اهمیت ویژهای یابد. رشته کوههای البرز وزاگرس درشمال و غرب، فلات مرکزی ایران را از بارشها وتوزیع مناسب آن محروم نموده است؛. به عبارت دیگر بخشی از نواحی ایران (غرب)از بارندگی بیشتر و وجود رودخانههای دائمی بهرهمند است و بخش دیگر(فلات مرکزی) تنها متکی به منابع آبهای زیرزمینی (قنات) می باشند. بدیهی است به هر نسبت که محدودیت آب در منطقه بیشتر باشد به همان نسبت موضوع مدیریت آب اهمیت بیشتری مییابد. لذا در این راستا سوالاتی بدین شرح مطرح میگردند که آیاکنترل حکومتها بر منابع آب در همه نقاط ایران اعم از حوزه رودخانهای و قناتی به صورت یکسان بوده و یا متناسب با میزان آب در اختیار و شیوهی بهرهبرداری از آنان تغییر نموده است؟چنانچه تفاوتی بین این دو شیوه وجود دارد، آن تفاوتها کدامند؟ دولتهای وقت تا چه حد نسبت به مدیریت منابع آب در مناطق مختلف کشور کنترل و نظارت داشتهاند؟ این پژوهش به شیوه توصیفی -تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است ونتایج حاصل نشان می دهد که در حوزههای رودخانهای، منابع آب تحت کنترل دولت بوده، حال آن که در حوزههایی که متکی به استفاده از آبهای زیرزمینی بودهاند، مدیریت آب توسط مالکان و بخش غیر دولتی انجام می شده است. هرچه میزان آب در اختیار محدودتر بوده، مازاد تولید کمتر و میزان درآمدهای حاصل از آن نیز کمتر بوده است؛ این امر موجب گردیده، دولتهای وقت توجه کمتری به این نواحی داشته وبر حوزههای رودخانهای متمرکز گردیدهاند.