ساخت فرهنگی- اجتماعی نهاد ازدواج در دوره قاجار (تحلیلی از فرآیند و الگوی ازدواج)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ ,پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
2 استادیار پژوهشکده تاریخ، پزوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
doi
10.30465/sehs.2020.5799چکیده
جامعه عصر قاجار نزدیکترین دوره تاریخی به دوره معاصر برای فهم پیرنگها و فرمهای اجتماعی کهن جامعه ایران است. خانواده به جهت دیرپایی تاریخی و نقش محوریاش در ساختن جامعه، مناسبترین گزینه برای شناخت فرمهای اجتماعی دوره سنت است. ازدواج یا همسرگزینی، نخستین و مهمترین چارچوب سازنده خانواده است. اینکه چه انواعی از همسرگزینی در دوره قاجار وجود داشته و هر کدام چه کارکردی را دارا بودهاند؟و معانی فرهنگی هر یک از این انواع و آئینهای زناشویی دوره قاجار چه بوده است؟ را از طریق روش مطالعه اسنادی و تحلیل تاریخی مورد بحث قرار داده ایم. دستاورد کلی بحث نشان می دهد که همسرگزینی مبتنی بر نظام خویشاوندسالاری بوده است و فردیت نقش کمرنگی در آن ایفا میکرده است. شکل غالب همسرگزینی را تکهمسری، چندهمسری، ازدواج دائم و موقت با محوریت مرد تشکیل می داد و هر یک از انواع یاد شده، به تولید و بازتولید «خانواده گسترده» میانجامید. همسانگزینی طبقاتی-فرهنگی بر گونههای مختلف ازدواج غلبه داشته است. دین و شریعت بستر حقوقی و ضامن بقای خانواده گسترده بوده است. آئینها و مناسک مراسم ازدواج، بازتاب چیرگی فرهنگ جمعگرایانه بر فرهنگ فردگرایانه بوده و ساخت اجتماعی ازدواج در عصر قاجار، صورتی«زیستی-طبیعی» داشته است.