فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

افزایش روز‎افزون جمعیت و همین­طور تقاضای انسان برای زندگی راحت­تر موجب استفاده بیش از حد از منابع آب‌های سطحی و زیرسطحی شده و در نتیجه آن انواع عناصر سمی به محیط‎زیست وارد شده است. یکی از این عناصر سمی آرسنیک است. آرسنیک از سمی‌ترین و خطرناک‌ترین عنصرهای موجود در آب آشامیدنی شناخته می‌شود. هدف از این تحقیق بررسی روش به حداقل رساندن میزان این ماده سمی به‎روش انعقاد و لخته­سازی در آب آشامیدنی است. در روش انعقاد و لخته­سازی برای حذف آلاینده یک مقدار بهینه از pH و ماده منعقدکننده وجود دارد که در کمتر و بیشتر از این مقادیر بهینه درصد کاهش حذف آلاینده کمتر می­شود. به‎منظور تعیین شرایط بهینه حذف آرسنیک به‎روش انعقاد و لخته‌سازی، در مرحله اول میزان pH بهینه به کمک آزمایش جار تعیین شد و مقدار آن 6 به‎دست آمد. سپس با انتخاب آلوم به‎عنوان ماده منعقدکننده و آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده و هم‎چنین میزان pH بهینه، مقدار بهینه ماده شیمیایی 5/7 میلی­گرم بر لیتر به‎دست آمد، که تعیین نقاط بهینه در شرایط موجود را می‌توان نوآوری در این تحقیق نامید. در پایان غلظت باقیمانده آرسنیک به‎روش طیف‎سنجی جذب اتمی هیدرید تعیین ‌شد. با توجه به غلظت آرسنیک نمونه آب ورودی که  برابر با 91 میکروگرم بر لیتر بود، آزمایش جار در طی دو مرحله با منعقدکننده‌ آلوم صورت گرفت. با توجه به میزان pH بهینه به‎دست آمده در غلظت‌های مختلفی از مواد منعقدکننده و هم‎چنین غلظت ثابتی از مواد کمک منعقدکننده، راندمان حذف آرسنیک در بهترین حالت با منعقدکننده آلوم به 46/88 درصد رسید که برابر با 10 میکروگرم بر لیتر است و با توجه به میزان استاندارد سازمان بهداشت جهانی، نتیجه قابل‎قبولی است. نتیجه این پژوهش بیان‎گر آن است که روش انعقاد و لخته‌سازی با منعقدکننده آلوم و میزان ثابتی از آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده، کارایی قابل‎قبولی در حذف آرسنیک دارد و می‌تواند گزینه مناسبی برای حذف آرسنیک باشد.