آسیبشناسی روندهای ملتسازی در ایران از منظر جامعهشناختی (با تمرکز بر دوران پسا انقلاب اسلامی)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی- دانشگاه رازی
2 عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه رازی
3 عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه رازی
doi
چکیده
هرچند فرآیند ملتسازی از دههها پیش در ایران روند خود را آغاز نموده بود اما رخداد انقلاب اسلامی نوعی شیفت پارادایمیک در ساختار سیاسی ایران ایجاد نمود و سبب گردید تا ملت بهصورتی متفاوت و در بستری ایدئولوژیک به حیات و تکوین خویش ادامه داده و در چارچوبی نوین خود را بازتعریف نماید. از این منظر، نحوه و سیرشکلگیری پدیده اجتماعی ملت بهمفهوم مدرن در قالب مفاهیم و ارزشهای جامعه ایرانی به یکی از مهمترین دغدغههای متفکران، سیاستگذاران و متولیان امر تبدیل گردید. جهت تبیین این مسأله و نیل بهاین هدف در این مقاله تلاش گردیده تا با تکیه بر تئوری ملتسازی کارل دویچ، شناخت دقیق و جامعی از سیر و روند نُضج یا عدم تکوین ملت در ایران پس از انقلاب اسلامی ارائه شود. پرسش اصلی: چرا ملتسازی با وجود پیشینه نسبتاً طولانی آن در ایران، هنوز ناتمام مانده است؟ فرضیه: ملتسازی در ایران بهرغم پیشینه نسبتا طولانی آن، صرفاً در چارچوب یک فرآیند (پروسه) تلقی شده و بهعنوان یک پروژه نه از جانب دولت و نه از جانب ملت، مورد توجه دقیق و جدی واقع نشده است. از این منظر، در خصوص نتایج این تحقیق، بایستی اذعان نمود آنچه که تاکنون در جامعه ایرانی پدیدار شده، پژواکی از ملت است و با نمونه آرمانی خود شکاف و فاصله زیادی دارد. لازم به ذکر است که روش تحقیق در این مقاله، کیفی از نوع علّی می-باشد.