فرزندآوری مقتضای اطلاق عقد نکاح

نویسندگان

1 دانشیار؛ دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات

2 استادیار؛ دانشگاه ادیان و مذاهب؛ قم؛ ایران

3 استادیار؛ پژوهشکدۀ زنان؛ دانشگاه الزهرا (س)؛ ایران

doi
10.22059/jorr.2017.215568.1007447
چکیده

مقتضای ذات و مقتضای اطلاق عقود به‌مثابۀ نظریۀ تشخیصی در ساحت فقه اسلامی بر حقوق و تکالیف ناشی از انعقاد عقود حکومت دارند. تعیین اقتضائات ذات و اطلاق عقد نکاح نیز، با نظر به اقسام آن، تأثیر مستقیمی بر تبیین مصادیق مشروع حقوق و تکالیف زوجین در نتیجۀ تحقق عقد نکاح دارد. گرچه شاید برای اثبات عدم مشروعیت الزام زوجین به فرزندآوری، به نفی فرزندآوری به‌عنوان مقتضای ذات و اطلاق عقد نکاح در هر دو قسم دائم و موقت، تمسک شده باشد؛ در این پژوهش با انگیزۀ اثبات مشروعیت الزام به فرزندآوری در تحقیقات آتی، به تبیین اقتضائات عقد نکاح، روش کشف آن و ارتباط آن با امر فرزندآوری می‌پردازیم و با نظر به تفاوت میان اقتضائات عقد دائم و موقت و با اتخاذ مبنای کشف مقتضای اطلاق از طریق شرع و عرف، به تأملی فقهی پیرامون فرزندآوری خواهیم پرداخت و حاصل آنکه مستنداً فرزندآوری را به‌عنوان مقتضای اطلاق عقد نکاح دائم شناسایی و تأیید می‌کنیم.