شناسایی مؤلفههای سرمایه اجتماعی در مدیریت بحران اپیدمی کرونا
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گرو مدیریت بازرگانی، دانشکده کسبوکار و اقتصاد، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.
3 استادیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده کسبوکار و اقتصاد، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.
doi
10.22059/jipa.2021.327624.2993چکیده
هدف: هدف از اجرای این پژوهش، شناسایی عناصر و مؤلفههای سرمایه اجتماعی در مدیریت بحران کرونا است. روش: پژوهش حاضر از دیدگاه پارادایم تفسیری، از نظر رویکرد استقرایی، از جنبه روش کیفی، از منظر زمان تک مقطعی و از لحاظ هدف تبیینی است. مشارکتکنندگان پژوهش، خبرگان حوزه علوم اجتماعی بودند که به روش نمونهگیری قضاوتی هدفمند انتخاب شدند. برای دستیابی به اشباع نظری با 11 نفر مصاحبه به عمل آمد. بهمنظور گردآوری دادهها، از مطالعه متون و مصاحبه نیمهساختاریافته و برای کدگذاری دادهها، از تکنیک تحلیلتم استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد که اعتماد اجتماعی، مشارکت اجتماعی، آگاهیبخشی، عوامل اقتصادی، زیرساختهای نرم و مسائل ساختاری دولت و زیرمجموعههای آنها، در سرمایه اجتماعی موردنیاز برای مقابله با بحران کرونا و مدیریت این بحران نقش مهمی دارد. نتیجهگیری: نقش سرمایه اجتماعی در تهدیدهای در حال تحول پویا، همیشه منفی یا مثبت نیست، پس باید رفتار مردم تغییر کند. تمهیدهایی که دولتها از لحاظ قانونی، زیرساختی، اقتصادی و سیاسی در نظر میگیرند، در کنار اعتماد مردم به این تصمیمها و افزایش سطح آگاهی مردم، تأثیرهای مخرب این قبیل بحرانها را کاهش میدهد.
