طراحی و اعتباریابی مدل اعتماد تعالی‌بخش در شهرداری تهران (نمونه‌کاوی: معاونت معماری و شهرسازی)

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشجوى دکترى، گروه مدیریت دولتى، دانشکده مدیریت، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

3 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

4 دانشیار، گروه مدیریت دولتى، دانشکده مدیریت، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

doi
10.22059/jipa.2021.331189.3031
چکیده

  هدف: اعتماد اخیرا تبدیل به ابزار اصلی دستیابی به همکاری در روابط بین‌سازمانی و بین‌فردی شده و حجم سرمایه‌اجتماعی را افزایش می‌دهد. هدف پژوهش حاضر نیز طراحی مدل اعتماد تعالی بخش و ارائه الگویی توصیفی است که چگونگی شکل‌گیری اعتماد شهروندان نسبت به شهرداری تهران در حوزه معماری و شهرسازی را نمایش می‌دهد. روش: به‏منظور تحقق این هدف ابتدا ابعاد مفهوم اعتماد تعالی بخش و عوامل مؤثر بر آن در شهرداری تهران از طریق مصاحبه، مطالعات کتابخانه‌ای و فیش‌برداری و تحلیل تم استخراج شد. سپس با به کارگیری روش دلفی و بهره‌گیری از نظرهای 29 نفر از خبرگان آشنا به موضوع تحقیق مهم‏ترین ابعاد اعتماد تعالی بخش و عوامل مؤثر بر آن در شهرداری تهران شناسایی شد.در این مرحله از روش نمونه‏گیری تصادفی (گلوله برفی)استفاده گردید. در مرحلة بعد پس از تعیین حجم نمونه براساس جدول مورگان و روش نمونه‌گیری تصادفی ساده 385 نفر از مراجعان بخش معماری و شهرسازی شهرداری تهران انتخاب شدند و ابعاد و عوامل شناسایی شده در قالب پرسش‏نامه‌ای در اختیار آن‌ها قرار گرفت. داده‌ها با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد یافته‌ها: در نهایت مدل عوامل مؤثر بر اعتماد تعالی بخش شامل 12 متغیر در دو بخش ابعاد اعتماد تعالی بخش (شامل اعتماد ابزاری و اعتماد ارزش‌گرایانه) و نیز عوامل مؤثر بر آن (شامل کیفیت خدمات الکترونیک، ارتباطات اداره امور عمومی، پاسخ‏گویی، سازگاری فرهنگی، مشروعیت، رسانه‌های اجتماعی آنلاین، مشارکت مدنی، سبک زندگی ایرانی- اسلامی، شفافیت و رضایتمندی شهروندان) طراحی شد نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد اعتماد تعالی بخش به نهاد شهرداری تابع محض نحوه عملکرد شهرداری‌ها نیست بلکه سایر عوامل زمینه‌ای و محیطی نیز می‌توانند در این معادله ایفای نقش کنند. لذا اشراف کلی شهرداری تهران به عوامل بسترساز و زمینه‌ای مذکور، مبنی بر تأثیر مؤلفه‌های راهبردی محیطی که نهادهای اجتماعی و سایر کنش‌گران در آن به فعالیت و تعامل با یکدیگر می‌پردازند، به‏منظور طراحی یک مدل نسبتاً فراگیر در این حوزه، بهترین نتیجه ممکن را عاید شهرداری‌ها خواهد ساخت.