ارائه مدل فرایند اجرای رویکرد مدیریت دولتی در برنامههای توسعه ایران با استفاده از راهبرد پژوهش ترکیبی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و حسابداری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه مطالعات برنامه درسی و تحقیقات آموزشی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jipa.2021.328721.3009چکیده
هدف: هدف این پژوهش، به تصویر کشیدن فرایند استفاده از رویکرد مدیریت دولتی نوین در کشور، تبیین رویکردی که در عمل پیاده شده و مقایسه آن با رویکرد ادعا شده است.روش: این پژوهش به شیوه ترکیبی اجرا شده است. در مرحله کیفی از راهبرد نظریهپردازی دادهبنیاد (طرح نظاممند استراوس و کوربین) و روش نمونهگیری نظری استفاده شده است. در مرحله کمی، راهبرد پیمایش و همبستگی در پیش گرفته شد و با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای، 400 تن بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای برآورد پارامترها و اجرای مدلیابی معادلات ساختاری از روش بیشینه درستنمایی در نرمافزار ایموس ۲۴ استفاده شد.یافتهها: نتایج پژوهش در دو بخش کیفی و کمی نشان میدهد که تقلید و همگرایی با روند جهانی، عوامل اصلی انتخاب رویکرد مدیریت دولتی نوین به شمار میآیند. همچنین نتایج نشانگر تأثیر ضعیف انتخاب رویکرد مدیریت دولتی نوین و تأثیر بهنسبت قوی شرایط اختصاصی بر افزایش ناکارآمدی رویکرد مدیریتی حال حاضر کشور است. انتخاب رویکرد مدیریت دولتی نوین در کشور با وجود شرایط اختصاصی حاکم بر نظام مدیریتی، به ناکارآمدی بیشتر و افزایش پیامدهای منفی آن منجر شده است.نتیجهگیری: در جمعبندی کلی میتوان گفت که بهبودی سه مؤلفه مهم حکمرانی خوب، یعنی حاکمیت قانون، شفافیت و مهار فساد، پیشنیاز اصلی بهکارگیری رویکرد مدیریت دولتی نوین و رکن اصلی آن، یعنی خصوصیسازی به شمار میآید. در غیر این صورت، بهکارگیری این رویکرد در بخش دولتی با تبعات منفی بسیار بیشتری همراه خواهد بود.
