ارائه مدل خطمشیگذاری شواهدمحور برای پیشگیری از انتشار کرونا ویروس (نمونهکاوی: شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت و فلسفه علم و فناوری، دانشکده مدیریت، اقتصاد، و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
4 استادیار، گروه مدیریت و مهندسی کسبوکار، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jipa.2021.318593.2905چکیده
هدف: هدف این پژوهش، پیشنهاد مداخله خطمشی به نهادهای مسئول، بهمنظور پیشگیری از انتشار ویروس کروناست. پاندمی کووید 19 اثرگذارترین بیماری از ابتدای سال 2020 است که علاوه بر مرگومیر بسیار، اثرهای اقتصادی و اجتماعی زیادی نیز در پی داشته است. پژوهشگران بسیاری برای درمان و تهیه واکسن آن تلاش میکنند؛ اما یکی از اقدامهای اساسی، پیشگیری از آن است؛ زیرا پیشگیری سریعترین راه کاهش مرگومیر و تبعات منفی آن محسوب میشود. روش: با حداکثر استفاده از دادههای حداقلی در کشور و در نظرگرفتن قواعد جدید حاکم بر رفتار این ویروس، از رویکرد خطمشیگذاری شواهدمحور و مدلسازی عاملمبنا استفاده شده است که چهار مرحله ساخت شبیهساز، کالیبرهکردن آن، اعتبارسنجی و استفاده از آن برای تخمین چگونگی تکامل بیماری همهگیر را شامل میشود. یافتهها: بهمنظور تعیین عوامل اصلی مؤثر بر پیشگیری، چهار سناریو سیاستی، شامل قرنطینه عمومی، عدم مداخله، مداخله منفعل و مداخله هوشمند بررسی شد. در شبیهسازی سناریوهای سیاستی، عاملهای میزان حرکت و میزان سرایت، به نسبت تغییر میکند. نتایج شبیهسازی نشان داد که کاهش 50درصدی میزان حرکت، کاهش بیش از ۸۰ درصد تعداد مبتلایان را در پی خواهد داشت و کاهش ۱۰درصد سرایت در قالب مداخله هوشمند، به کاهش 30 درصدی تعداد مبتلایان منجر خواهد شد. نتیجهگیری: در نهایت، دو عامل میزان حرکت و میزان سرایت، بهعنوان عوامل مهم انتشار ویروس کرونا شناسایی شد. از این رو، پیشنهاد میشود که نهادهای مسئول برای کاهش سریعتر میزان شیوع کرونا، بر طراحی مداخله هوشمند مرتبط با کاهش این دو عامل تمرکز کنند.
