واکاوی تجارب کوچکسازی دولت در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت فناوری، دانشکده مدیریت و مهندسی صنایع، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jipa.2021.320938.2920چکیده
هدف: پژوهش پیش رو با هدف بررسی و واکاوی کوچکسازی دولت طی سالهای پس از انقلاب اسلامی ایران و اجرای برنامههای کوچکسازی دولت در عمل و نتایج آن اجرا شده است. روش: روش پژوهش حاضر کیفی است و با رویکرد تجزیهوتحلیل (تم) مضمون اجرا شده است. اطلاعات آن از طریق مصاحبه جمعآوری شده است. مشارکتکنندگان در مصاحبه با روش نمونهگیری هدفمند گلوله برفی و از 3 دسته مجزا انتخاب شدند، این دستهها عبارتاند از: 1. منتصبان عالی سیاسی (وزرا و معاونان وزرا)؛ 2. منتخبان عالی سیاستگذار (نمایندگان مجلس)؛ 3. مدیران دولتی (مدیرکل و...). در مجموع با 34 نفر مصاحبه انجام شد. یافتهها: نتایج تحلیل مضمون مصاحبهها نشان داد که اجرای کوچکسازی در ایران بر اساس 6 حالت (تم) اصلی نمود یافته است: 1. ایجاد بوروکراسی پنهان و در سایه؛ 2. ایجاد سازمانهای شبهدولتی (خصولتی)؛ 3. ایجاد شرکتهای وابسته دولتی؛ 4. تملک دولتی؛ 5. ادغامسازی سازمانها؛ 6. مکانیزهسازی در ارائه خدمات دولتی. چهار حالت اول نشاندهنده روندی مغایر با نتایج مورد انتظار و اجرای غیرمؤثر کوچکسازی در ایران است و فقط دو حالت آخر تا حدی با هدف کوچکسازی در جهت افزایش کارایی و چابکسازی دولت در ایران مطابقت دارد. نتیجهگیری: تجربه کوچکسازی در ایران نشان میدهد که بدون ایجاد زمینههای لازم، اقدامهای انجامشده برای کشور نتایج مثبتی بهبار نیاورده است؛ زیرا نه تنها مشکلات نظام حکمرانی کشور را کاهش نداده است، بلکه بهدلیل انحرافهایی که بیان خواهد شد، بحرانهای بزرگتری را برای کشور به همراه آورده است. در عمل، اهداف کوچکسازی، یعنی افزایش کارآمدی، چابکسازی و کاهش هزینههای جاری دولت را محقق نساخته و متناظر با یافتههای پژوهش، حتی در مواقعی باعث تشدید این کژکارکردها نیز شده است.