شناسایی سرمایههای فکری اصلی در سازمانهای رسانهای دولتی: مطالعه موردی سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت رسانه، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت رسانه، دانشکده ارتباطات، دانشگاه صداوسیما، تهران، ایران.
3 کارشناسی ارشد، دانشکده ارتباطات، دانشگاه صداو سیما، تهران، ایران.
doi
10.22059/jipa.2020.304610.2760چکیده
هدف: سازمانهای رسانهای به دلیل حضور در یک بازار رقابتی و پیچیده نیازمند بهرهگیری از تمام منابع خود هستند، بهویژه سرمایههای فکری که پایداری و مزیت رقابتی را به ارمغان میآورند. پیشنیاز این امر، شناسایی سرمایههای فکری موجود در سازمان است. در سازمان صداوسیما، برخلاف منابع ملموس، برای منابع ناملموس و فکری، لیست مشخصی ارائه نشده است. بنابراین، در این پژوهش برآن شدیم تا منابع فکری سازمان را شناسایی نماییم.روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش دلفی در سه مرحله انجام شد. مشارکتکنندگان به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند که شامل 27 نفر و از دو گروه متفاوت بودند؛ گروه اول متشکل از مدیران مجرب و آشنا به مدیریت در سطوح عالی سازمان؛ گروه دوم متشکل از خبرگان و دانشگاهیان حوزه سرمایه سازمانی و فکری.یافتهها: بنابر یافتههای پژوهش، سرمایههای فکری سازمان شامل نیروی انسانی، آرشیو، پهنه مخاطب، دسترسی به مراکز حاکمیتی، فرهنگ اسلامی، تجربه در بحرانها، دانشگاه صداوسیما، برنامهسازان، پوشش رسانهای کل کشور و تاریخ ایران است.نتیجهگیری: این پژوهش نشان داد که سرمایههای فکری سازمان صداوسیما در گسترهای از سرمایههای ارتباطی، انسانی و ساختاری پراکنده شدهاند و کارایی و اثربخشی سازمان صداوسیما در گرو بکارگیری درست و متناسب از این سرمایهها است.
