تأثیر توانمندسازی ساختاری بر فرسودگی شغلی در دانشگاههای دولتی ایران: نقش حلقوی رفتار شهروندی فردی و رفتار شهروندی سازمانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.
doi
10.22059/jipa.2020.303234.2742چکیده
هدف: در این پژوهش قصد بر این است تا تأثیر توانمندسازی ساختاری بر فرسودگی شغلی بررسی شده و نقش حلقوی رفتار شهروندی فردی و سازمانی که بهعنوان میانجی در رابطه بین این دو متغیر ایفا میشود، آشکار شود. روش: این پژوهش توصیفی از جامعه آماری متشکل از اعضای هیئت علمی در سراسر ایران است. با توجه به حجم نمونه که برابر با 515 نفر است، در مجموع 580 پرسشنامه بین پاسخگویانی که به روش نمونهگیری خوشهای دومرحلهای تصادفی انتخاب شدند، توزیع و520 پرسشنامه جمعآوری شد. ابزار سنجش این پژوهش سه پرسشنامه استاندارد بود که روایی و پایایی آنها در آزمونهای انجامشده تأیید شد. یافتهها: نتایج مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد که توانمندسازی ساختاری بر فرسودگی شغلی تأثیر معناداری ندارد؛ اما، رفتار شهروندی فردی و رفتار شهروندی سازمانی بهعنوان میانجی در رابطه بین توانمندسازی ساختاری و فرسودگی شغلی، تأیید شد. نتیجهگیری: این پژوهش، علاوه بر برخی توانمندسازیهای ساختاری در راستای توسعه تئوری، چند دستاورد کاربردی برای دانشگاههای دولتی ایران را نیز به همراه دارد. از جنبه کاربردی، شناختی از وضعیت متغیرهای پژوهش و روابط بین آنها ارائه کرده است که این شناخت میتواند مبنای برنامهریزی مدیران دانشگاههای دولتی برای افزایش سطح توانمندسازی ساختاری اعضای هیئت علمی در این دانشگاهها باشد. مبتنی بر یافتههای این پژوهش، در این برنامهریزی باید رفتار شهروندی فردی و سازمانی اعضای هیئت علمی و کاهش سطح اجرای مؤلفههای فرسودگی شغلی توسط مدیران مدنظر قرار گیرد.