طراحی و تبیین مدل تدارکات اجتماعی با هدف کاهش فقر در سازمان‌های حمایتی؛ مفهوم‌پردازی، عوامل مؤثر و پیامدها

نویسندگان

1 گروه مدیریت، واحد بندر دیلم، دانشگاه آزاد اسلامی، بندردیلم، ایران

2 استادیار گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22059/jipa.2020.299633.2719
چکیده

هدف: در عصر حاکمیت عمومی نوین، برخی دولت‌ها، ارزش‌های اجتماعی همانند کاهش فقر و بیکاری را در قالب سیاست‌های تدارکات اجتماعی تحقق می‌بخشند و از تدارکات خود به‌عنوان اهرمی مهم برای دستیابی به اهداف مختلف اجتماعی استفاده می‌کنند. بنابراین هدف از این پژوهش، شناسایی و تبیین عوامل مؤثر بر شکل‌گیری و اجرای تدارکات اجتماعی به‌منظور کاهش فقر در سازمان‌های حمایتی استان فارس است. روش: این پژوهش، پژوهشی کیفی است که از روش نظریه‌پردازی داده‌بنیاد بهره می‌برد. در این راستا، با بیست نفر از اساتید دانشگاه، مدیران و کارشناسان کمیته امداد امام خمینی «ره» و سازمان بهزیستی استان فارس که به‌عنوان نمونه آماری و به شیوه هدفمند انتخاب شده بودند، مصاحبه نیمه‌ساختار‌یافته‌ای انجام شد و متن‌های مصاحبه در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و گزینشی تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان دادند که خط‌مشی اجتماع‌محور به‌منزله پدیده محوری و در تعامل با سایر عوامل موجب شکل‌گیری تدارکات اجتماعی می‌شود. نحوه ارتباط این عوامل در مدل نهایی پژوهش نشان داده شده است. «برنامه‌ریزی اجتماع‌محور»، «توسعه سیاست‌های مشارکت‌آفرین» و «خط‌مشی‌گذاری چندمنظوره» در شکل‌گیری «سیاست‌گذاری تدارکات» تأثیری بسزایی دارند و در نهایت این نگرش، پایه‌ای برای به وجود آمدن پدیده تدارکات اجتماعی می‌شود. نتیجه‌گیری: تدارکات اجتماعی می‌توانند از طریق هم‌افزایی و هم‌آفرینی در جامعه، پیامدها و دستاوردهای ارزشمندی همچون کاهش فقر، توسعه سرمایه‌های اجتماعی، پاسخ‌های نوآورانه به نیاز‌های اجتماعی، ارتقای سلامت اجتماعی، بهینه‌سازی منابع و منافع عمومی و توانمندسازی گروه‌های هدف را در پی داشته باشد.