فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

افزایش شهرنشینی و صنعتی شدن شهرها موجب افزایش آلاینده‌ها و تولید عناصر سمی بسیاری شده است. یکی از این آلاینده‌ها آرسنیک است که در دسته‏ سمی‌ترین و خطرناک‌ترین عنصرهای موجود در آب آشامیدنی قرار گرفته است. هدف از انجام این پژوهش به‎حداقل رساندن میزان آرسنیک در آب آشامیدنی به‎روش انعقاد و لخته‏سازی با استفاده از کلروفریک است. در روش انعقاد و لخته‎سازی برای حذف آلاینده موردنظر یکpH  و یک مقدار بهینه وجود دارد که چه کمتر و چه بیشتر از این مقادیر بهینه باعث کاهش حذف آلاینده می‏شود. زیرا در مقدار بهینه، لجن‏های ریزتری تشکیل می‏شود. بنابراین برای تعیین شرایط بهینه حذف آرسنیک به‎روش انعقاد و لخته‌سازی، در مرحله اول میزان pH بهینه به‎کمک آزمایش جار تعیین شد. سپس با انتخاب کلرور‌فریک به‎عنوان ماده منعقدکننده و آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده و هم‎چنین میزان pH بهینه، مقدار بهینه ماده شیمیایی تعیین شد. در پایان غلظت باقیمانده آرسنیک به‎روش طیف‎سنجی جذب اتمی هیدرید اندازه‏گیری شد. غلظت آرسنیک نمونه آب اولیه برابر با 91 میکروگرم‏ بر‏ لیتر بود. آزمایش جار در طی دو مرحله با منعقدکننده‌ کلرورفریک صورت‎گرفت. در مرحله اول میزان pH بهینه 6 و در مقدار غلظت ثابت برابر 5 میلی‌گرم بر لیتر کلروفریک به‏دست آمد. در مرحله دوم با ثابت نگه داشتن مقدار pH بهینه 6، غلظت 1 میلی‌گرم در لیتر آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده و تغییر غلظت کلروفریک، راندمان حذف آرسنیک در بهترین حالت به‎کمک ماده منعقدکننده کلرورفریک با غلظت 5/6 میلی‌گرم بر لیتر، به 3/98 درصد رسید، که برابر با 5/1 میکروگرم بر لیتر بود. با توجه به میزان استاندارد سازمان بهداشت جهانی (10 میکروگرم بر لیتر) نتیجه قابل‎قبولی را به‎همراه داشت. نتیجه این پژوهش بیانگر آن است که روش انعقاد و لخته‌سازی با منعقدکننده کلرورفریک و میزان ثابتی از آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده کارایی بالایی در حذف آرسنیک دارد.