واکاوی عدم نفوذ در ایقاعات
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی پردیس بینالملل دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشیار گروه حقوق دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22059/jorr.2016.58019چکیده
عدم نفوذ، ضمانت اجرای فقدان برخی از شرایط اساسی صحت معاملات است و بهطور معمول در عقود فضولی، اکراهی و برخی از قراردادهای محجورین مطرح میشود. بر اساس این وضعیت حقوقی، قرارداد، فاقد اثر بوده و سرنوشت آن به الحاق بعدی رضای معتبر (اجازه) یا اعلام رد توسط ذینفع وابسته است. این وضعیت بهطور معمول در عقود به رسمیت شناخته شده، لیکن نظر مشهور، عدم پذیرش آن در ایقاعات است. با این همه مسئله این است که آیا ادلۀ نظر مشهور، توانایی توجیه تبعیض میان عقد و ایقاع از این جنبه را دارد؟ در این جستار با رویکردی فقهی - حقوقی و با روشی توصیفی - تحلیلی، در صددیم تا از سویی به تبیین و نقد ادلۀ پذیرفته نشدن عدم نفوذ در ایقاعات بپردازیم و از سوی دیگر، نظریۀ پذیرش عدم نفوذ در ایقاعات را تحلیل و سعی در اثبات آن میکنیم.