الگوی نقش و ساختار حکمروایی محلی در نظام مدیریتی ایران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی،تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
3 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری،دانشگاه علامه طباطبائی،تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jipa.2019.278535.2521چکیده
هدف: علیرغم تأکید قانون اساسی بر جایگاه ویژه شوراها در ارکان نظام جمهوری اسلامی ایران، بهویژه در حکمروایی محلی، در حال حاضر دو سطح ملی و محلی فاقد ارتباط و ساختاری منسجم بوده و در نقش کنشگران هر دو سطح ابهاماتی وجود دارد. بنابراین بررسی حکمروایی محلی در نظام مدیریتی کشور، ضروری است و به شکلدهی الگویی برای شناسایی نقشها و ساختارهایی برای تحقق آن نیاز دارد. پژوهش حاضر، نوشتاری است که به تبیین نقش و ساختار حکمروایی محلی در ایران میپردازد. روش: در این پژوهش از نظریهپردازی دادهبنیاد ساختگرا استفاده شده و برای پاسخ به پرسشهای پژوهش 21 مصاحبه عمیق با صاحبنظران انجام گرفته است. برای تحلیل دادهها، طی چهار مرحله اولیه، متمرکز، محوری و نظری به کدگذاری اقدام شده است. یافتهها: تحلیل دادهها در نهایت به احصای 19 مقوله فرعی، شش مقوله اصلی و شکلگیری الگوی نظری انجامید. نتیجهگیری: برای ایران میتوان در سطح محلی و مرکزی نقشهای اختصاصی و ارتباطی را در نظر گرفت که نقشآفرینانی شامل چهار گروه دولتی، عمومی، خصوصی و مردمی آنها را بر عهده میگیرند. همچنین برای حکمروایی محلی ایران در حالات موجود، ممکن و مطلوب، بهترتیب سه شکل ساختاری مجزا، هماهنگ و همراه ارائه شده که برای برعهدهگرفتن نقشها، اولویتهای متفاوتی دارند. بنابراین شکلگیری الگوی مطلوب حکمروایی محلی در ایران به شناخت وضع موجود و همچنین عبور از وضع ممکن نیاز داشته و بهتدریج حاصل خواهد شد.
