تبیین و آسیب‎شناسی الگوی جاری مدیریت دولتی در ایران

نویسندگان

1 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

3 استادیار، گروه مطالعات برنامه‎ریزی درسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

4 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22059/jipa.2019.271880.2451
چکیده

هدف: هدف این تحقیق تصویرکردن فرایند استفاده از رویکرد مدیریت دولتی نوین در کشور و دلایل ناکارآمدی و پیامدهای آن است. روش: در این پژوهش از راهبرد نظریه‎پردازی داده‎بنیاد و از طرح نظام‎مند استراوس و کوربین اسفاده شده است. برای جمع‎آوری داده‎ها، علاوه‎بر مصاحبه‎های نیمه‎ساختاریافته با خبرگان و متخصصان مدیریت، از منابع دست دوم مانند متن‎ها و مصاحبه‎های آرشیوی بهره برده شده است. در این پژوهش از روش نمونه‎گیری نظری استفاده شده و یافته‎ها در قالب کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شده‎اند. یافته‎ها: نتایج تحقیق نشان می‎دهد همگرایی و تقلید خط‎مشی‎های تحول اداری از دلایل عمده به‎کارگیری رویکرد مدیریت دولتی نوین در کشور به‎شمار می‎روند. انتخاب رویکرد مدیریت دولتی نوین در کشور با وجود شرایط عمومی و اختصاصی حاکم بر نظام مدیریتی، به ناکارآمدی بیشتر و افزایش پیامدهای منفی این رویکرد و تشدید چالش‎های اداری (سازمانی)، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی منجر شده است. نتیجه‎گیری: در جمع‎بندی کلی می‎توان گفت که مؤلفه‎های حکمرانی خوب، در واقع تجلی وجود ظرفیت‎های حاکمیتی و غیرحاکمیتی لازم برای اجرای رویکرد مدیریت‎گرایی است. بدون ایجاد چنین ظرفیت‎هایی، به‎کارگیری الگوی مدیریت دولتی نوین در بخش دولتی، به یقین با تبعات منفی بسیار بیشتری همراه خواهد بود.