تصمیمگیری مدیران زن در سازمانهای بهداشتی و درمانی: چالشها و راهکارها
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم مدیریت و اقتصاد بهداشت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه علوم مدیریت و اقتصاد بهداشت، دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات مدیریت اطلاعات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، گروه علوم مدیریت و اقتصاد بهداشت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
DOR : 20.1001.1.24766291.1399.5.1.3.4تصمیمگیری به عنوان یکی از وظایف مهم مدیران عبارت است از انتخاب راهکاری از میان راهکارهای موجود برای حل یک مسأله. این پژوهش با هدف شناسایی چالشهای مدیران زن در سازمانهای بهداشتی و درمانی ایران در انجام وظیفه تصمیمگیری انجام شد. پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی و اکتشافی بود که با استفاده از مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته با ۲3 نفر از مدیران زن در سازمانهای بهداشتی و درمانی شهر تهران انجام شد. شرکتکنندگان در پژوهش با روش هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند. دادهها با روش تحلیل موضوعی تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان میدهد که مدیران زن سازمانهای بهداشتی و درمانی با 22 نوع چالش در تصمیمگیری مواجه هستند. این چالشهای تصمیمگیری در قالب پنج گروه چالشهای ساختاری (مأموریت و نوع وظایف سازمانی، اندازهی سازمان، پراکندگی کار و بار کاری، کمبود منابع مالی، حمایت نشدن توسط قانون) ، فرآیندی (ضعف در تعریف مسأله، هدفگذاری اشتباه، توسعهی راهکارهای غلط، نداشتن معیارهای مناسب برای ارزیابی راهکارها)، انسانی (کمبود کارکنان و انگیزه، دانش و مهارت کم کارکنان)، فرهنگی (رودربایستی سازمانی، باورهای شخصی، منفعتطلبی، بیتفاوتی و باورهای جنسیتی) و مدیریتی (عدم ثبات احساسی مدیران، نداشتن اختیار و تعهد و حمایت کم مدیران ارشد) طبقهبندی شد. مدیران زن برای رفع این چالشها از تجربه، شواهد و مستندات علمی، تصمیمگیری گروهی، اولویتبندی مسایل، ارتباطات مؤثر، شفافسازی، اعتدال و میانهروی، تفکر سیستمی، توجه به منافع سازمانی، آموزش و انگیزش کارکنان، اصلاح فرهنگ سازمانی و مماشات و مدارا استفاده میکردند.