طراحی مدل بهکارگیری نخبگان علمی در محیطهای دانشگاهی کشور (مطالعة موردی: اساتید دانشگاه تهران)
نویسندگان
1 استاد گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دکتری مدیریت دولتی ـ گرایش خطمشیگذاری و تصمیمگیری، پردیس البرز دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکدۀ مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jipa.2017.232829.1999چکیده
هدف اصلی این پژوهش، طراحی مدل بهکارگیری نخبگان علمی در محیطهای دانشگاهی کشور است که با استفاده از رویکرد مبتنی بر نظریهپردازی دادهبنیاد بهصورت کیفی اجرا شده است. برای گردآوری اطلاعات از مصاحبههای نیمهساختاریافته استفاده شد و تجزیه و تحلیل اطلاعات به روش استراوس و کوربین و مدل پارادایمی انجام گرفت. نمونهگیری به روش نظری و با بهرهمندی از تکنیکهای هدفمند (قضاوتی) و گلولة برفی (زنجیرهای) بود که بر مبنای آن 36 مصاحبه با استادان چند دانشگاه و نخبگان علمی که در حوزة علمی و پژوهشی، تجربه و تخصص داشتند، انجام گرفت. نتایج تحلیل دادههای بهدستآمده از مصاحبهها طی فرایند کدگذاری باز، محوری و انتخابی، به ایجاد نظریة دادهبنیاد در حوزة بهکارگیری نخبگان علمی در محیطهای دانشگاهی منجر شد. مدل طراحیشده در این پژوهش شامل ابعاد و مؤلفههای مؤثر، موانع و راهکارها، ویژگیها، شرایط علّی، زمینهای، واسطهای، عناصر تشکیل دهنده است که پدیدۀ محوری، پیامدها و راهبردهای اجرای خطمشی عمومی را نشان میدهد.