کیفیت اعتبار« قصد قربت» در واجبات تعبدی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه سمنان
doi
10.22059/jorr.2014.50788چکیده
مطابق تعریف مشهور از واجب تعبدی که «قصد قربت» بهعنوان وجه امتیاز این نوع واجب از سایر اقسام آن در نظر گرفته شده است، نحوۀ اعتبار قصد قربت و لحاظ کردن آن در مأمورٌبه، همواره یکی از مهمترین خاستگاههای اختلاف نظر علمای بزرگ اصول و جولانگاه تضارب آرا و اندیشههای اصولی در این زمینه شده است، بهطوری که عدهای به استحالۀ ذاتی اخذ قصد قربت در متعلق امر و عدهای به استحاله بالغیرآن قائل شدهاند. در این تحقیق ضمن طرح آرای اندیشمندان اصولی و تطبیق آن با دیدگاه اصولی امام خمینی (ره)، بهعنوان یکی از اصولیانی که بیشترین و دقیقترین مباحث را در این زمینه ارائه کرده است،ادلۀ دیدگاه قائل به استحالۀ ذاتی را ناتمام دانستهایم و به این نتیجه رسیدهایم که بر خلاف نظر بیشتر اصولیان، از جمله صاحب کفایه و شیخ انصاری، استحاله اخذ قصد قربت در متعلق امر، امر ممکنی است. ارائۀ یک مبنای مشخص در مقام استنباط حکم بهمنظور تشخیص هرچه دقیقتر مصادیق واجب تعبدی از توصلی، ضرورت هرچه بیشتر این تحقیق را روشن میکند.
